Powiedział ktoś, żem zmyślny strateg, 

Bo gdy dla dzieci piszę wiersze, 

Właściwie piszę je dla matek. 

Te złośliwości nie są pierwsze; 

Niech szydzi ten, kto lubi szydzić, 

A zresztą... czego mam się wstydzić? 



       Wyznaję, nieraz żal mi szczerze 

       Mateczki, mamy czy mamusi, 

       Która do rąk mą książkę bierze 

       I swemu dziecku czytać musi. 

       Żal mi, że drogi czas jej kradnę 

       I że się męczą oczka ładne... 



Wyznaję, myślę nieraz czule, 

Jak wyglądają te mateczki, 

Mamusie, mamy i matule, 

Kiedy czytają me książeczki? 

I o czym każda skrycie marzy? 

I czy ma miły wyraz twarzy? 



       Czy spośród mam śpieszących z biura 

       Lub z pracy, już zmęczonych trochę, 

       Uśmiechnie się niekiedy która, 

       Gdy wspomni moje wiersze płoche? 

       Czy się uśmiechnie i, być może, 

       Pomyśli czasem o autorze? 



Wiadomo przecież od stuleci, 

Że taki rzeczy jest porządek: 

Do matek trafia się przez dzieci 

Tak jak do mężczyzn - przez żołądek. 

Czy to uwłaszcza matkom miłym? 

No cóż, przyznaję się. Zgrzeszyłem. 



       Lubię twarzyczki wasze młode 

       I często sobie wyobrażam 

       Wasz wdzięk i powab, i urodę, 

       I mimo woli się rozmarzam. 

       A gdy marzenie mnie kołysze, 

       Wtedy dla dzieci wiersze piszę.


Pod Oszmianą nad Wilejką

Żył Babulej z Babulejką,

Ona była czarodziejką,

On - rzecz prosta - czarodziejem

I jadali mak z olejem

Babulejka z Babulejem.



Babulejka raz powiada:

"Babuleju, tak się składa,

Że mam starą koźlą skórę

Odwieźć dziś na Łysą Górę."



Więc Babulej z Babulejką

Pojechali taradejką.



Nagle koń okulał w drodze,

Aż Babulej zaklął srodze.

"Jeśli kuleć chcesz, to kulej!" -

Rezolutnie rzekł Babulej

I zostawił konia w tyle.



Taradejka jedzie milę,

Jedzie drugą, wtem na trzeciej

Koło wprost do rowu leci,

Aż Babulej parsknął śmiechem:

"Ładna jazda z takim pechem,

Cóż - na miotle jeżdżą wiedźmy,

To my na trzech kołach jedźmy!"



Jadą dalej, wtem na szosie

Pogubili obie osie.

"Mocniej siedź na taradejce" -

Rzekł Babulej Babulejce

I ze śmiechem ściągnął lejce.



Tym sposobem znów przebyli

Siedem mil. Na ósmej mili

Taradejka się rozpadła,

Babulejka tylko zbladła,

A Babulej tak powiada:

"Zawsze jest na wszystko rada -

Bat nam został w tej podróży,

Niech w podróży dalszej służy."



Więc na bacie siedli wierzchem,

Pojechali, a przed zmierzchem

Byli już na Łysej Górze

I na koźlej siedząc skórze

Zajadali mak z olejem

Babulejka z Babulejem.