Cień dwoisty - dusza i ciało

      Patrzy w zwierciadło:

Co być mogło, być nie umiało,

      Poszło, przepadło.



W dnach głębokich czynią się gusła:

      Umarli wskrzesną!

Duszo biedna, czemuś tak uschła

      Śmiercią cielesną?



Ach, to tylko życie dalekie

      W mrokach przepadło.

Idą czasy, gasną powieki,

      Milczy zwierciadło.



Twarz spogląda z głębin odbicia

      Ciemna i niema -

Jak powrócić do tego życia,

      Którego nie ma?


Dwadzieścia cztery smutki, 

To zwykła nasza doba, 

I dzień jest nie za krótki, 

I noc się nam podoba. 



Deszcz pada nieustanny, 

I nudny, i nużący, 

Za oknem chodzą panny, 

Smucące się niechcący. 



Za oknem wieczór spływa 

Po dachach i po rynnach, 

I ciemność odpoczywa 

Bezpieczna i bezczynna. 



Usiądę sam za stołem, 

Zamyślę się wieczyście 

O życiu niewesołym, 

Przez które ze mną szliście. 



O naszym domu niskim 

I o wysokim niebie, 

O wszystkich i o wszystkim, 

I za was, i za siebie. 



Dwadzieścia cztery smutki, 

To zwykła nasza doba, 

I dzień jest nie za krótki, 

I noc się nam podoba.