Cień dwoisty - dusza i ciało

      Patrzy w zwierciadło:

Co być mogło, być nie umiało,

      Poszło, przepadło.



W dnach głębokich czynią się gusła:

      Umarli wskrzesną!

Duszo biedna, czemuś tak uschła

      Śmiercią cielesną?



Ach, to tylko życie dalekie

      W mrokach przepadło.

Idą czasy, gasną powieki,

      Milczy zwierciadło.



Twarz spogląda z głębin odbicia

      Ciemna i niema -

Jak powrócić do tego życia,

      Którego nie ma?


Kochałem pannę, wiosenną pannę, 

Rzekła mi w lesie słowa rozstanne, 

Słowa żarliwe, niepowściągliwe, 

W ustach ostatnie, w sercu nieżywe. 



Odeszła lasem w stronę zachodnią, 

Mech pożegnalnie szeleścił pod nią, 

Zanim zniknęła w cieniu gałęzi, 

Cień ją omotał, las ją uwięził. 



Przeżałowałem żałobę rzewną, 

Wziąłem trumienne, sześcienne drewno, 

Pannę zabiłem, pannę przeżyłem, 

Martwą na desce wzdłuż rozłożyłem. 



Leży niewierna wiosenna panna, 

Ciało jej zmywa rosa poranna, 

Leży na desce cała w błękitach, 

Do mojej ręki gwoździem przybita.