Żona mego brata nie bardzo szczęśliwa, 

Chodzi po ogrodzie, tulipany zrywa, 



Pyta się obłoków żeglujących w poprzek, 

Kiedy wreszcie na nich smutne czoło oprze. 



Furtka nie domknięta, klucz zgubiony w stawie, 

A za furtką ścieżka niewidoczna prawie... 



Do mojego domu nie ma kroków trzystu, 

Można przyjść nie pisząc pachnącego listu; 



Mieszkam niewesoło w akacjowym chłodzie, 

Milczą okiennice zamykane co dzień, 



I w ramionach moich miękko odpoczywa 

Żona mego brata nie bardzo szczęśliwa.


Cień dwoisty - dusza i ciało

      Patrzy w zwierciadło:

Co być mogło, być nie umiało,

      Poszło, przepadło.



W dnach głębokich czynią się gusła:

      Umarli wskrzesną!

Duszo biedna, czemuś tak uschła

      Śmiercią cielesną?



Ach, to tylko życie dalekie

      W mrokach przepadło.

Idą czasy, gasną powieki,

      Milczy zwierciadło.



Twarz spogląda z głębin odbicia

      Ciemna i niema -

Jak powrócić do tego życia,

      Którego nie ma?