Błogosławię godzinę i dzień, i minutę,

W których mnie nawiedziłaś mocą czarnoksięską;

Błogosławię uroki i słodycz nieziemską,

Do której jak łańcuchem serce mam przykute.



Błogosławię niedobre twe łzy i cykutę

Spojrzeń, które mi życie wypełniają klęską,

Błogosławię twą przemoc wątłą, lecz zwycięską,

I słowa najstraszliwszą trucizną zatrute.



Błogosławię cię zawsze, bom szaleniec boży,

Co nie zna poza tobą ludzi ani świata;

Co zabije dla ciebie i matkę, i brata,



I jeszcze w uwielbieniu u nóg twoich złoży

Nóż, co wbić masz w to serce nieszczęsne w obłędzie...

A ono cię i wtedy błogosławić będzie.


Niesmucąca się bieda

      Śpiewa często, a gęsto,

śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo.



Solą dolę posolę,

      Żeby była czerstwiejsza,

Ja także wolę,

      Gdy niedola się zmniejsza.



Kredą koło zatoczę

      Nieodzowne, warowne,

Niech będą oczy

      Na zawsze niewymowne.



A po śniegu z rozbiegu

      Do dziewczyny się wgarnę,

Do jej noclegu

      Przywrę sny moje parne.



Kto się ciału zaprzeda,

      Śpiewa często, a gęsto -

Śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo!