Niesmucąca się bieda

      Śpiewa często, a gęsto,

śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo.



Solą dolę posolę,

      Żeby była czerstwiejsza,

Ja także wolę,

      Gdy niedola się zmniejsza.



Kredą koło zatoczę

      Nieodzowne, warowne,

Niech będą oczy

      Na zawsze niewymowne.



A po śniegu z rozbiegu

      Do dziewczyny się wgarnę,

Do jej noclegu

      Przywrę sny moje parne.



Kto się ciału zaprzeda,

      Śpiewa często, a gęsto -

Śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo!


Dwadzieścia cztery smutki, 

To zwykła nasza doba, 

I dzień jest nie za krótki, 

I noc się nam podoba. 



Deszcz pada nieustanny, 

I nudny, i nużący, 

Za oknem chodzą panny, 

Smucące się niechcący. 



Za oknem wieczór spływa 

Po dachach i po rynnach, 

I ciemność odpoczywa 

Bezpieczna i bezczynna. 



Usiądę sam za stołem, 

Zamyślę się wieczyście 

O życiu niewesołym, 

Przez które ze mną szliście. 



O naszym domu niskim 

I o wysokim niebie, 

O wszystkich i o wszystkim, 

I za was, i za siebie. 



Dwadzieścia cztery smutki, 

To zwykła nasza doba, 

I dzień jest nie za krótki, 

I noc się nam podoba.