Niesmucąca się bieda

      Śpiewa często, a gęsto,

śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo.



Solą dolę posolę,

      Żeby była czerstwiejsza,

Ja także wolę,

      Gdy niedola się zmniejsza.



Kredą koło zatoczę

      Nieodzowne, warowne,

Niech będą oczy

      Na zawsze niewymowne.



A po śniegu z rozbiegu

      Do dziewczyny się wgarnę,

Do jej noclegu

      Przywrę sny moje parne.



Kto się ciału zaprzeda,

      Śpiewa często, a gęsto -

Śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo!


Pewien muł

Niedobrze się czuł,

Więc poszedł do lekarza i rzekł:

- Niech pan doktor mi da jakiś lek.

Zapytał muła lekarz:

- A na co ty, mule, narzekasz?

Co ci dolega, mule?

Rzekł muł: - Mam łamania i bóle.

- A co boli cię? - lekarz znów pyta.

- Oj, bolą mnie, bolą kopyta,

A jeśli mam przy tym być szczery,

To nie jedno, nie dwa, ale cztery,

Wszystkie cztery, do samej kości,

Nawet ruszyć żadnym nie mogę...

I na dowód swojej słabości

Kopnął lekarza w nogę.



Stąd prawda wynika doniosła,

Że muł jednak ma w sobie coś z osła.