Przyszedł baran do barana

I powiada: "Proszę pana,

Nogi bolą mnie od rana,

Pan mnie weźmie na barana."



Baran tylko głową kręci:

"Nosić pana nie mam chęci,

Ale znam pewnego wilka,

Który nosił razy kilka."



Trwoga padła na barany:

"Dobrze pomyśl, mój kochany,

Wiesz, co było swego czasu?

Nie wywołuj wilka z lasu!"



Baran słysząc to zbaraniał,

Baran dłużej się nie wzbraniał,

I - choć rzecz to niesłychana -

Wziął barana na barana.


Cień dwoisty - dusza i ciało

      Patrzy w zwierciadło:

Co być mogło, być nie umiało,

      Poszło, przepadło.



W dnach głębokich czynią się gusła:

      Umarli wskrzesną!

Duszo biedna, czemuś tak uschła

      Śmiercią cielesną?



Ach, to tylko życie dalekie

      W mrokach przepadło.

Idą czasy, gasną powieki,

      Milczy zwierciadło.



Twarz spogląda z głębin odbicia

      Ciemna i niema -

Jak powrócić do tego życia,

      Którego nie ma?