Przyszedł baran do barana

I powiada: "Proszę pana,

Nogi bolą mnie od rana,

Pan mnie weźmie na barana."



Baran tylko głową kręci:

"Nosić pana nie mam chęci,

Ale znam pewnego wilka,

Który nosił razy kilka."



Trwoga padła na barany:

"Dobrze pomyśl, mój kochany,

Wiesz, co było swego czasu?

Nie wywołuj wilka z lasu!"



Baran słysząc to zbaraniał,

Baran dłużej się nie wzbraniał,

I - choć rzecz to niesłychana -

Wziął barana na barana.


Niesmucąca się bieda

      Śpiewa często, a gęsto,

śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo.



Solą dolę posolę,

      Żeby była czerstwiejsza,

Ja także wolę,

      Gdy niedola się zmniejsza.



Kredą koło zatoczę

      Nieodzowne, warowne,

Niech będą oczy

      Na zawsze niewymowne.



A po śniegu z rozbiegu

      Do dziewczyny się wgarnę,

Do jej noclegu

      Przywrę sny moje parne.



Kto się ciału zaprzeda,

      Śpiewa często, a gęsto -

Śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo!