Daleko stąd, daleko,

W stolicy, lecz nie w naszej,

Był król, co pijał mleko

I jadał dużo kaszy.



Martwili się kucharze:

"O, rety! Co się dzieje?

Król kaszę podać każe,

Król nic innego nie je!



Jak tu pracować można

I jak takiemu służ tu?

Król nie chce kaczki z rożna

Ani łososia z rusztu,



Król nie tknie nawet jaja,

Król nie zje nawet knedli,

Które we wszystkich krajach

Królowie zwykle jedli."



A król się śmiał: "Mnie wasze

Nie wzruszą narzekania,

Ja jadam tylko kaszę,

Zabierzcie inne dania!



Niech zbliży się podczaszy,

A choć i on narzeka,

Niech z flaszy mi do kaszy

Naleje szklankę mleka!"



Wzdychała Wielka Rada:

"Jadamy niczym chłopi,

Bo państwem naszym włada

Kaszojad i Mlekopij.



Codziennie nam na tacy

Podają miskę kaszy -

Tak mogą jeść biedacy

Z suteren lub z poddaszy,



Lecz my, Królewska Rada,

Narodu straż najstarsza,

Nam nawet nie wypada,

By kiszki grały marsza!"



A król wciąż rósł i mężniał,

Był coraz zdrowszy z wiekiem,

I mężniał, i potężniał

Jadając kaszę z mlekiem.



Lecz nie był zawadiaką

I nienawidził wojen,

A miał zasadę taką:

Co twoje, to nie moje.



Wróg trzymał się daleko,

Bo wroga król odstraszył.

A ty czy pijesz mleko?

Czy jadasz dużo kaszy?


Powiedział ktoś, żem zmyślny strateg, 

Bo gdy dla dzieci piszę wiersze, 

Właściwie piszę je dla matek. 

Te złośliwości nie są pierwsze; 

Niech szydzi ten, kto lubi szydzić, 

A zresztą... czego mam się wstydzić? 



       Wyznaję, nieraz żal mi szczerze 

       Mateczki, mamy czy mamusi, 

       Która do rąk mą książkę bierze 

       I swemu dziecku czytać musi. 

       Żal mi, że drogi czas jej kradnę 

       I że się męczą oczka ładne... 



Wyznaję, myślę nieraz czule, 

Jak wyglądają te mateczki, 

Mamusie, mamy i matule, 

Kiedy czytają me książeczki? 

I o czym każda skrycie marzy? 

I czy ma miły wyraz twarzy? 



       Czy spośród mam śpieszących z biura 

       Lub z pracy, już zmęczonych trochę, 

       Uśmiechnie się niekiedy która, 

       Gdy wspomni moje wiersze płoche? 

       Czy się uśmiechnie i, być może, 

       Pomyśli czasem o autorze? 



Wiadomo przecież od stuleci, 

Że taki rzeczy jest porządek: 

Do matek trafia się przez dzieci 

Tak jak do mężczyzn - przez żołądek. 

Czy to uwłaszcza matkom miłym? 

No cóż, przyznaję się. Zgrzeszyłem. 



       Lubię twarzyczki wasze młode 

       I często sobie wyobrażam 

       Wasz wdzięk i powab, i urodę, 

       I mimo woli się rozmarzam. 

       A gdy marzenie mnie kołysze, 

       Wtedy dla dzieci wiersze piszę.