Nikt opisać nie potrafi,

Jaki w szkole powstał zamęt,

Gdy na lekcji geografii

Nagle rozlał się atrament.



Porozlewał się po mapie,

Co leżała na katedrze,

Tutaj cieknie, tam znów kapie,

Wnet do różnych miast się wedrze.



W Kocku, Płocku, Radzyminie

Czarne kleksy się rozprysły

I atrament dalej płynie,

I już wlewa się do Wisły.



Pewien strażak dla ochłody

Miał się kąpać w tym momencie,

Zdjął ubranie, wszedł do wody,

Lecz się znalazł w atramencie.



Strażakowi zrzedła mina:

"Cóż to znowu za pomysły!"

I czarniejszy od Murzyna

Wyszedł strażak z nurtów Wisły.



Długo martwił się i smucił:

"W straży tak się nie pokażę..."

Więc do straży nie powrócił,

Tylko został kominiarzem.


Niesmucąca się bieda

      Śpiewa często, a gęsto,

śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo.



Solą dolę posolę,

      Żeby była czerstwiejsza,

Ja także wolę,

      Gdy niedola się zmniejsza.



Kredą koło zatoczę

      Nieodzowne, warowne,

Niech będą oczy

      Na zawsze niewymowne.



A po śniegu z rozbiegu

      Do dziewczyny się wgarnę,

Do jej noclegu

      Przywrę sny moje parne.



Kto się ciału zaprzeda,

      Śpiewa często, a gęsto -

Śnieg, sól i kreda -

      Wesołe białoksięstwo!